«یک درصد امید» برای دیدار با آقا؛ روایتی از شبی که آرزو به دیدار تبدیل شد

«یک درصد امید» هم می‌تواند قوی باشد

خبرگزاری مهر – مجله مهر: در شب‌های محرم، میان انبوه جمعیت عزادار، گاهی آدم‌هایی را می‌بینی که نه تنها با اشک و آه، بلکه با تمام وجودشان با امام حسین (ع) عهد بسته‌اند. یکی از همین آدم‌ها، بانویی است که پوستر «ذوالفقار» و «حیدریم» را روبرویش گذاشته و با چشمانی که برق امید دارد، روایت می‌کند از شبی که یک درصد امید، به دیداری ماندگار تبدیل شد.

پوستری که بازو درد به یادگار آورد

نشسته کنارش؛ پوستر جوانی با لباس سربازی و لبخندی که انگار هنوز بعد از سال‌ها، گرمای مجالس حسینی را به دل می‌رساند. می‌پرسم: «حاج‌خانم! فکر کنم شما از اونایی هستی که هر راهپیمایی و تجمعی می‌ری همیشه پلاکارد به دستی؟» با خنده می‌گوید: «آخ گفتی! یه مدت شب‌ها بازو درد می‌گرفتم، نمی‌فهمیدم برای چیه. بعد متوجه شدم به‌خاطر دست گرفتن این پوسترهاست!» این جمله، بهانه‌ای می‌شود برای ورود به اصل روایت؛ روایتی که شب عاشورای سال قبل رقم خورد.

«یک درصد امید» هم می‌تواند قوی باشد
«یک درصد امید» هم می‌تواند قوی باشد

شبی که یک درصد امید، عظمت و لطافت را همزمان به نمایش گذاشت

سکوت می‌کنیم. زل می‌زنم به کلمات روی مقوا و می‌پرسم: «آخرین بار کی اینجا بودین؟» صدایش می‌لرزد اما محکم است: «پارسال. مثل امشبی؛ شب عاشورا. از در خونه که زدم بیرون، با خودم گفتم یعنی ممکنه یک درصد آقا امشب بیان بیت…» مکث می‌کند و ادامه می‌دهد: «وقتی آقا پرده رو کنار زدن و وارد شدن، حس می‌کردم گوشت از استخوانم جدا می‌شه! آقا خیلی عظمت داشتن، خیلی. اما همانقدر هم لطیف بود. مثل پدربزرگ‌ها که آرام و لطیفند.» در توصیف او، عظمت با لطافت در هم آمیخته؛ همان چیزی که شاید تنها در ساحت امام‌ها و پدربزرگ‌های مهربان می‌توان یافت.

امشب هم همان یک درصد امید زنده است

می‌خواهم بپرسم که فکر می‌کنی امشب هم… اما قطره اشک را گوشه‌ی چشمانش می‌بینم و نمی‌پرسم. خودش اما بی‌آنکه نیازی به سوال باشد، با صدایی که این بار بیشتر از قبل می‌لرزد، ادامه می‌دهد: «امروز هم وقتی از خانه بیرون آمدم، توی دلم گفتم ممکنه یک درصد امشب آقا بیاد؟!» راوی، با همین یک درصد امید، شب‌های عاشورا را به انتظار می‌نشیند؛ امیدی که نه از سر نادانی، بلکه از سر یقین به مهربانی بی‌نهایتی است که هر بار پرده را کنار زده، حضور را به مهمان‌نوازی نشسته‌ای بدل کرده است. و این، شاید بزرگ‌ترین درس این شب‌های عزاداری باشد: یک درصد امید، گاهی به اندازه تمام هستی، قوی و کارساز است.

مجله خبری ارتباط ما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *