ترامپ با اهداف اقتصادی و سیاسی به ذخایر عظیم نفت ونزوئلا چشم دوخته است

5814271

شواهد و تحلیل‌های موجود نشان می‌دهد که تحرکات اخیر و فشار فزاینده دولت آمریکا بر ونزوئلا، ریشه‌های عمیقی در جاه‌طلبی برای تسلط بر منابع عظیم نفت این کشور دارد. این رویکرد نه تنها با منافع اقتصادی ایالات متحده همسو است، بلکه ابعاد گسترده‌تر ژئوپلیتیکی دارد که می‌تواند موازنه قدرت در بازار جهانی انرژی را دگرگون سازد.

<image>

گنج نفتی ونزوئلا: انگیزه‌ای پایدار برای واشنگتن

ونزوئلا با دارا بودن ذخایر اثبات شده‌ای بالغ بر ۳۰۳ میلیارد بشکه نفت خام، نه تنها بزرگترین دارنده ذخایر نفت در جهان به شمار می‌رود، بلکه حدود یک پنجم کل ذخایر جهانی را در خود جای داده است. این ثروت طبیعی بی‌نظیر، همواره کانون توجه قدرت‌های جهانی بوده است. اگرچه وزارت امور خارجه آمریکا تلاش می‌کند اعزام بیش از ۱۲ کشتی جنگی و ۱۵ هزار سرباز به منطقه را اقدامی برای مقابله با مهاجرت غیرقانونی و قاچاق مواد مخدر از ونزوئلا قلمداد کند، اما کارشناسان بسیاری معتقدند که انگیزه اصلی و پشت پرده این اقدامات، دسترسی و تسلط بر این منابع سرشار نفت ونزوئلا است. تولید روزانه نفت ونزوئلا در حال حاضر حدود یک میلیون بشکه است که تنها ۰.۸ درصد از تولید جهانی را شامل می‌شود. این رقم به طور قابل توجهی کمتر از میزان تولید قبل از سال ۲۰۱۳، یعنی پیش از روی کار آمدن نیکلاس مادورو، و حتی کمتر از یک سوم تولید در سال ۱۹۹۹ است.

سیاست‌های ترامپ و افت تولید نفت ونزوئلا

صنعت نفت ونزوئلا، که زمانی ستون فقرات اقتصاد این کشور محسوب می‌شد، به دلیل مجموعه‌ای از تحریم‌های بین‌المللی، بحران عمیق اقتصادی داخلی و کمبود شدید سرمایه‌گذاری، با رکودی بی‌سابقه مواجه شده است. این عوامل موجب فرسودگی زیرساخت‌های انرژی و کاهش شدید ظرفیت تولید نفت ونزوئلا گشته‌اند. ایالات متحده از سال ۲۰۰۵ تحریم‌هایی را علیه ونزوئلا اعمال کرده و دولت ترامپ در سال ۲۰۱۹ صادرات نفت خام شرکت دولتی «پترولیوس دی ونزوئلا» به آمریکا را به طور کامل متوقف کرد. این سیاست‌های "فشار حداکثری"، آسیب جدی به توانایی کاراکاس برای بهره‌برداری از ذخایر نفتی خود وارد کرده است:

سال ۲۰۱۹: توقف کامل صادرات نفت ونزوئلا از طریق شرکت دولتی «پترولیوس دی ونزوئلا» به آمریکا توسط دولت ترامپ.

مارس ۲۰۲۵: لغو و سپس صدور مجدد مجوز فعالیت شرکت شورون در ونزوئلا توسط ترامپ، با این قید که هیچ درآمدی به طور مستقیم به دولت مادورو نرسد.

وابستگی آمریکا به نفت سنگین ونزوئلا و کاربردهای آن

با وجود اینکه ایالات متحده در حال حاضر بیشترین میزان نفت را در تاریخ خود تولید می‌کند، اما همچنان به واردات انواع خاصی از نفت، به ویژه نفت سنگین، نیازمند است. نفت خام سبک تولیدی در آمریکا عمدتاً برای تولید بنزین مناسب است، اما نفت ونزوئلا که از نوع سنگین است، برای تولید فرآورده‌های حیاتی دیگر نظیر دیزل، آسفالت، و سوخت کارخانه‌ها و تجهیزات سنگین ضروری است. در همین راستا، کمبود جهانی دیزل، تا حدی ناشی از تحریم‌های اعمال شده بر نفت ونزوئلا ارزیابی می‌شود. از جنبه‌های دیگر، نزدیکی جغرافیایی ونزوئلا به آمریکا و قیمت نسبتاً مناسب نفت آن، این کشور را به گزینه‌ای بسیار جذاب برای ایالات متحده تبدیل کرده است. علاوه بر این، بیشتر پالایشگاه‌های آمریکایی برای فرآوری نفت سنگین ونزوئلا طراحی شده‌اند و در استفاده از آن بسیار کارآمدتر از نفت سبک داخلی عمل می‌کنند. طبق گزارش اداره اطلاعات انرژی آمریکا، ایالات متحده در ماه‌های اخیر روزانه بیش از ۱۰۰ هزار بشکه نفت از ونزوئلا وارد کرده است که ونزوئلا را در جایگاه دهمین صادرکننده نفت به آمریکا قرار می‌دهد؛ اما این رقم بیانگر نیاز واقعی و استراتژیک واشنگتن به نفت ونزوئلا نیست.

نفت ونزوئلا؛ اهرم فشار ژئوپلیتیک علیه رقبا

جاه‌طلبی‌های آمریکا فراتر از تأمین نیازهای داخلی است. واشنگتن در نظر دارد با سرنگونی دولت مادورو، ونزوئلا را به یک منبع عظیم و پایدار نفتی برای خود و شرکت‌های غربی تبدیل کند. این اقدام نه تنها می‌تواند به عنوان اهرمی برای مقابله با افزایش قیمت‌های جهانی نفت عمل کند، بلکه نقش کلیدی در استراتژی‌های گسترده‌تر ژئوپلیتیکی ایفا می‌کند. نفت ونزوئلا از نظر ترکیب شیمیایی شباهت زیادی به نفت روسیه دارد. بنابراین، افزایش ظرفیت تولید نفت ونزوئلا می‌تواند جایگزینی برای متحدان آمریکا فراهم کند تا وابستگی خود به نفت روسیه را کاهش دهند. این امر به نوبه خود می‌تواند اقتصاد روسیه را که رقیب آمریکا محسوب می‌شود، تضعیف کند. این استراتژی چندوجهی، به وضوح نشان می‌دهد که نفت ونزوئلا در محاسبات پیچیده سیاست خارجی ترامپ و ایالات متحده، وزنه‌ای حیاتی دارد.

همانطور که گوستاوو پترو، رئیس‌جمهور کلمبیا، در گفتگوی اختصاصی خود با شبکه سی‌ان‌ان تأکید کرده، "نفت هسته اصلی این مسئله است و من فکر می‌کنم این هدف ترامپ است." این دیدگاه، هدف نهایی ایالات متحده از اعمال فشار بر کاراکاس را به روشنی ترسیم می‌کند.

مجله خبری ارتباط ما


مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *